ბოლო 1 წელი

უკვე ერთი წელი გავიდა, რაც ისლანდიაში ვარ. ამ პერიოდში ბევრი კარგი რამ დავინახე, ბევრიც ცუდი.

გასული წელი მთლიანად ისლანდიურის სწავლას მოვახმარე. მაგისტრატურაზე ყველა კურსი ისლანდიურად იყო და აზრი არ ქონდა პირდაპირ შეჭიდებას. თან მოხუცებულების სახლში ვმუშაობ კვირაში რამდენიმე დღე.

ისლანდიურის სწავლა საკმაოდ გამიჭირდა. საბაზისო კურსის დიპლომი უკვე ავიღე, ადამიანებთან საუბარი შემიძლია (ოღონდ არა პოლიტიკა – ეკონომიკაზე და მსგავს რთულ თემებზე) და ძალიან მიქებენ ისლანდიურს, მაგრამ მე არ ვარ კმაყოფილი, ბრუნვებს ჯერ ისე ვერ ვიყენებ, როგორც საჭიროა და ზმნების გამოყენება საერთოდ მანადგურებს. საქმე იმაშია, რომ ისლანდიურში ზმნები 4 ჯგუფად იყოფა და ეს განაპირობებს იმას, თუ როგორ იუღლება, ან როგორ იხმარება წარსულსა და მომავალში. პრობლემა ისაა, რომ ზმნის საწყის ფორმას არანაირი მიმანიშნებელი არ აქვს, რაც გაგაგებინებს, რომელ ჯგუფს მიეკუთვნება. ხოდა ზეპირად რაც არ მახსოვს, იმ ზმნებზე მკითხაობა მიწევს ხოლმე და თუ გავარტყი ხო კარგი, თუ არა და მისწორებენ და სირცხვილისგან ვიწვი ხოლმე.

იმას მივხვდი ამ პერიოდში, რომ მარტო კურსებზე რომ მევლო და არ მემუშავა, ენას ამ დონეზეც ვერ ავითვისებდი და მარტო რომ მემუშავა კურსების გარეშე, ვერც მაშინ ვისწავლიდი.

სექტემბრიდან ახალ სემესტრს ვიწყებ – წინაზე ბევრად რთულს. ცოტათი მეშინია, თავს ვამზადებს სირთულეებისთვის.

 

Advertisements